ในบรรดามหรสพที่เป็นการละเล่นชั้นสูงของไทยที่เป็นมรดกทางศิลปวัฒนธรรมประเภทมหรสพที่เก่าแก่ที่สุดและหลงเหลือให้เห็นในปัจจุบัน   “หนังใหญ่” นับเป็นมรดกล้ำค่าชนิดหนึ่งที่ยังพอหาดูได้  และมีการสืบทอดการแสดงกันอย่างต่อเนื่องตราบจนเท่าถึงทุกวันนี้   ซึ่งนอกเหนือจากคณะหนังใหญ่วัดสว่างอารมณ์  จังหวัดสิงห์บุรีแล้ว  “คณะหนังใหญ่วัดขนอน จังหวัดราชบุรี”   ก็อาจนับเนื่องได้ว่าเป็นหนังใหญ่ที่มีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักกันดีและมีการสืบทอดการแสดงกันอย่างต่อเนื่องและจริงจังอีกคณะหนึ่ง
“วัดขนอน”  เป็นวัดเนื่องในพระพุทธศาสนาฝ่ายมหานิกายของคณะสงฆ์ไทยแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำแม่กลองในท้องที่ตำบลสร้อยฟ้า  อำเภอโพธาราม  จังหวัดราชบุรี  จากหลักฐานด้านคำบอกเล่าที่สืบค้นได้ชวนให้เชื่อว่าวัดแห่งนี้คงสร้างมาไม่น้อยกว่า  ๒๐๐ ปีมาแล้ว  โดยแต่เดิมเคยเป็นที่ตั้งของด่านขนอน  (ด่านเก็บภาษีอากร)   มาตั้งแต่รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลกมหาราช (รัชกาลที่  ๑)   ซึ่งมีหน้าที่ในการเก็บภาษีไร่นา ภาษีของป่า  และภาษีต่างๆ ที่มีการค้าขายกันตามลำน้ำแม่กลอง  ต่อมาในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว  (รัชกาลที่ ๕)  ด่านขนอนแห่งนี้จะถูกยกเลิกไปเนื่องจากการเก็บภาษีอากรมีการรั่วไหลเป็นจำนวนมาก
“หนังใหญ่วัดขนอน”  สร้างขึ้นโดยการริเริ่มของพระครูศรัทธาสุนทร  (หลวงปู่กล่อม)  อดีตเจ้าอาวาสวัดขนอนเมื่อประมาณ  ๑๕๐ ปีมาแล้ว   โดยมีครูอั๋งผู้ที่เคยเป็นครูโขนละครอยู่ในคณะแสนทองฟ้าของเมืองราชบุรีร่วมกับช่างจาดและช่างจ๊ะ  ผู้เป็นชาวอำเภอโพธาราม   และช่างพวงชาวอำเภอบ้านโป่ง  ช่วยกันเขียนและสลักตัวหนังจากหนังวัวที่ชาวบ้านผู้มีศรัทธานำมาถวาย   ซึ่งตัวหนังใหญ่ที่สลักทั้งหมดจะเป็นตัวละครในเรื่องรามเกียรติ์  อันเมื่อครั้งแรกที่สลักเสร็จนั้นมีทั้งหมดถึงกว่า  ๓๓๐  ตัว   สามารถจำแนกชนิดตัวหนังออกได้เป็น ๙ ชนิด  คือ  หนังครู  หรือหนังเจ้า (หนังที่สลักเป็นตัวพระฤๅษี พระนารายณ์ และพระอิศวร) หนังเดี่ยว  (หนังที่สลักเป็นตัวละครเดี่ยว)  หนังเหาะ (หนังที่สลักเป็นตัวละครในท่าเหาะ)  หนังง่า (หนังที่สลักเป็นตัวละครในท่าเหาะและกิริยาต่อสู้) หนังสุมพล  (หนังที่สลักเป็นตัวละครหลายตัวในกิริยาต่อสู้) หนังจับ (หนังที่สลักเป็นตัวละครสองตัวกำลังต่อสู้กันในหนังผืนเดียวกัน) หนังปราสาท  (หนังที่สลักเป็นตัวละครตัวเดียวหรือหลายตัวกำลังพักผ่อนอยู่ในปราสาทหรือพลับพลา) หนังศาลา (หนังที่สลักเป็นศาลาใช้ในเวลากล่าวถึงพระฤๅษี)  และหนังเบ็ดเตล็ด (หนังที่สลักเป็นตัวละครอื่นๆ ที่มิใช่ตัวละครสำคัญของเรื่อง)